SVU clubkampioenschappen 2009

Zaterdag 14 maart was het voor ons trimmers eindelijk weer zo ver: in officiële omstandigheden konden we onze krachten meten en tegelijkertijd proberen onze PR's aan te scherpen.

Om negen uur 's-avonds hadden de meesten zich al aan het ijs verzameld maar we moesten nog even geduld oefenen omdat de start iets later zou worden. Dat gaf even de gelegenheid om bij te praten en elkaars ervaringen en tactieken te bespreken. Duidelijk was in elk geval dat een goede start een kunst op zich blijft, zeker op de 500 meter. Dat scheelt al snel kostbare secon-den.

Het verrijden van de afstanden is altijd aan een strak stramien onderhevig en dat was dit jaar niet anders. Alhoewel ..., tussen de dames en heren hadden zich drie jongelingen gewrongen en daar zat ook een (short)rakker bij die zijn shorttrack-schaatsen ook wel eens op de 400 meter-baan wilde testen. Zij reden zeer verdienstelijke tijden en dat zal in de toekomst alleen maar beter worden.

Ook het starten van de deelnemers ging in een strak tempo en je moest dus zorgen dat je je op tijd had aangemeld en gereed was voor de start. Was je te laat dan was je beurt onverbiddelijk voorbij en kon je een officiële tijdnotering voor dit jaar wel vergeten. Niemand heeft het zo ver laten komen al scheelde het soms niet veel.

Dat je op het clubkampioenschap clubkampioen (in jouw klasse) probeert te worden spreekt natuurlijk voor zich. De een maakt daar meer kans op dan de ander, maar op één ding is ieder-een zowiezo uit: zijn PR verbeteren! Je kan natuurlijk niet verwachten dat dat ieder jaar lukt, maar als je er eigenlijk wel op had gerekend dan is het wat zuur als het toch niet is gelukt. Ver-schillende mensen moesten dus even slikken en misschien dat het zachtere ijs een reden was, maar dat kan niet de enige reden zijn geweest aangezien anderen wél hun PR wisten te verbe-teren. Ondergetekende ervoer meer een reden van mentale aard: te gespannen rijden juist om-dát je je PR wilt verbeteren of verwacht te kunnen verbeteren. Je kunt natuurlijk ook gewoon je dag niet hebben gehad.

Hoe het iedereen ook vergaan mag zijn, tijdens de wedstrijden was in elk geval overduidelijk het hoge professionele gehalte van de trimmers te zien: niemand maakte een valse start of werd gediskwalifi¬ceerd omdat er een blokje werd geraakt of omdat werd vergeten van baan te wisse-len. Dat hebben onze trainers er toch maar weer goed ingestampt.

Na zo’n twee uur wedstrijdspanning was zoals gewoonlijk de prijsuitreiking. Dat ging er wat losser aan toe, daar zorgde Jan wel voor. Voor sommigen was hun prijs niet echt een verras¬sing, voor anderen juist wel; ze werden in elk geval op prijs gesteld en er werd luid voor geapplaudiseerd. Het schijnt dat sommigen het nog verder zijn gaan vieren in een Irish Pub.

Tijdens het geslaagde etentje een week later werden ook alle foto’s van het kampioenschap gepresenteerd. En dat is behalve leuk ook leerzaam om te zien: dan zie je bijvoorbeeld dat je best nog een stuk dieper kan zitten. Misschien is het een idee om de volgende keer een video-camera te installeren in het juryhok. Dan kun je later jezelf in slow motion analyseren.
In elk geval was het ook interessant om de uitslagenlijsten te bestuderen. Als het goed is heeft iedereen ze inmiddels van Jan ontvangen. Zo niet, dan kun je ze ook op de website bekijken.

Uiteraard was het clubkampioenschap geen succes geworden zonder al die andere leden die zich hebben ingezet voor de organisatie ervan. Waarvoor dank!
Het is een mooie afsluiting van het seizoen en hopelijk is iedereen er in 2010 weer bij.

Wim Uijlenbroek